هر چی میخواهی زندگی کن، اما...

بسمالله الرحمن الرحیم

عِشْ مَا شِئْتَ فَإنَّكَ مَيِّتُ

هر چی میخواهی زندگی کن ؛ آخرش مرگه...

چقدر به مرگ و اتمام فصلِ کاشتِ زندگیمون فکر میکنیم؟

چقدر تو زندگی حواسمون به مرگمون هست که حقه و هیچ گریزی ازش نیست؟

شاید این جملات و این پست به ظاهر حس نا امیدی رو القاء کنه، اما بر عکس... انسان اگر هوشیار باشه و زرنگ، از چیزی که قراره باهاش مواجه بشه، اصلا غافل نمیشه...

مرگ خوبه یا بد؟ سخته یا آسون؟ غم داره یا خوشحالی؟

این بستگی داره به خودمون، به اینکه ببینیم چه کارهایم چه کردیم و میخواهیم چطور زندگی کنیم...

منِ غافل از خود، ظالم به خودم و امام زمانم و خدای خودم، نباید بترسم از اعمال خودم؟

مرگ برای من سخت میشه...

اما کسی که صبح و شب حواسش به خودش هست، به دلِ امام زمانش و خودش رو در محضر خدا میبینه...همچین شخصیتی، با شوق و اشتیاق به مرگ و رسیدن به محضرالهی نگاه میکنه...

آیة الله بهجت رحمةالله علیه میفرمودند:

چه باید بکنیم در ابتلائات؟ چه کار کردهایم که به این چیزها مبتلا میشویم... فکر این را باید بکنیم...

چه کار کردهایم که ماندهایم بی سرپرست؟

اشکال در این است که خودمان را اصلاح نکردیم و نمیکنیم و نخواهیم کرد...

اگر ما خودمان را اصلاح میکردیم به این بلاها مبتلا نمیشدیم...

پس باز هم به این جملهی خداوند متعال میرسیم که می فرماید :

کل نفسٍ بما کسبت رهینه... انسان در گرویِ اعمال خودش است و بس...

یک وقتی اینطور پیش خودمون حساب و کتاب نکنیم که خدا ما را محدود کرده و راضی به لذت بردن ما از این دنیا نیست..

خیر!
یک آیۀ قرآن و یک روایت نداریم که فرموده باشند: انسان از زندگی و دنیا لذت نبرد...

ای کاش منِ رو سیاه بفهمم که هر امر و نهیِ خداوند به صلاحِ خودم هست... خداوند از هر کسی به مخلوق مهربان تر و دلسوزتراست..

خدایا ! ما را به حالِ خودمان لحظهای و چشم بر هم زدنی، وا مگذار..

این نکته رو هیچوقت فراموش نکنیم که :

ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازهاست و جلوی ضرر رو هر جا بگیری ، منفعته...

پس خدا منتظر ماست، آغوشش همیشه برای برگشت ما باز هست...

انالله هو التواب الرحیم

برچسبها: خودسازی, امامزمان

+ نوشته شده توسط منتظر در دوشنبه بیست و هفتم دی ۱۳۹۵ و ساعت |