بسم الله الرحمن الرحیــــم
انسان اگر یک نصیحت کننده، در وجود خودش داشته باشه، خیلی از ابهامات و گرفتاری هایِ زندگی اش رفع میشه.
تا بحال چقدر به این روزمره گی ها فکر کردیم؟
به اینکه خدا رو، لابلایِ این همه هیاهویِ مسخره و گذرا، گم کردیم...
چقدر تا به حال برای چیزهایی که داریم، شکر گزار بودیم؟
و چقدر از این شکرگزاری تونستیم بازخورد بگیریم...
قصدم تنها این بود که بگم، والله خیرالشّاکرین...
وقتی خدا رو بخاطرِ داشته هات، شکر کردی، قطعا خدا جوابِ این قدرشناسی رو خواهد داد...
شاید خدا در ظاهر خیلی چیزها رو از آدم بگیره، اما میبینی یک چیزی دیگه رو سرِ راهِت می گذاره که به تمامِ چیزایی که ازت گرفته، می ارزه
فقط کافیه، وجدانت بیدار باشه، و چشمِ دلت در جستجوی حقیقت
اون وقت برای کوچکترین چیزی که داری، سر به سجدۀ شکر می گذاری
تا به حال به این فکر کردیم که اگر یک بیماریِ کوچک داشته باشیم، چقدر از کارهای عادی مون رو نمیتونیم انجام بدیم؟
ای کاش هر چند وقتی، سری به بیمارستان ها و قبرستان ها بزنیم
و چند دقیقه فکر کنیم... همین دل رو زنده می کنه...
ای کاش، جایِ غصه از نداشتنِ خیلی از نداشته هایی که فانی هستند، غصه ی نداشتنِ محبت خدا رو بخوریم
غصه ی دوری از امام زمان
امام جواد سلام الله علیه فرمودند:
مؤمن نيازمند سه چيز است: توفيقى از پروردگار، پند دهنده اى از درون خويش و پذيرش از نصيحت كنندگان.
شکر گزارِ این باشیم که به حالِ خودمون رها نشدیم...